W Roku Wielkiego Jubileuszu Ojciec Święty Jan Paweł II kończy 80 lat. Patrząc na to życie, tak wyjątkowe, tak szeroko i głęboko wpisane w Kościół i świat współczesny, można pytać: Jaki jest sekret jego mocy? Jaki jest klucz do jego osoby? Jakie są cechy dominujące, które wyznaczają fizjonomię Piotra naszych czasów? To nie tylko to, że ten spotykany Ťzewnętrznieť człowiek jest identyczny ze swym Ťwewnętrznymť wymiarem, z ukrytą głębią, że scala wątki wyznaczane przez intuicję z niezwykłym doświadczeniem wiary. To coś więcej: sekretem oryginalności Jana Pawła II jest Jego utożsamianie się z Chrystusem. On nie tylko idzie za Panem. Kiedy naucza, sprawuje liturgię, pasterzuje, kiedy spotyka ludzi, pojedynczo czy w tłumie, odsłania się obecne w nim misterium Chrystusa — udział w Jego ukrzyżowaniu i zmartwychwstaniu. Styl bycia Papieża i jego życie wewnętrzne mają źródło w zjednoczeniu z Jezusem Chrystusem, a przez Niego w Duchu Świętym z Ojcem. Jeśli więc chcemy sumować życie tak długie, tak bogate, szukamy klucza, jednej nici przewodniej, która doprowadzi nas — poprzez wielość wątków, działań i wydarzeń — do samego serca, z którego wypływa wszystko. Zawołanie Papieża ŤCały Twójť wskazuje na ujęcie całościowe, na złączenie wszystkich wątków w jedno — są one jak wyspy rozrzucone po oceanie, ale połączone w głębi w jeden ląd, w całość. Ta całość to odniesienie do misterium Chrystusa. ŤOtwórzcie drzwi Chrystusowi!ť To mówi od początku Biały Pielgrzym. Chrystus w jego osobie idzie do ludzi. Taki jest pierwszy szkic, istotny zarys sylwetki tego osiemdziesięcioletniego Człowieka. Świadectwo, z jakim spotykamy się od tylu lat, wpatrując się w jego bogatą osobowość, spełnia się wciąż na tej osi — w przeżywanej niedawno pielgrzymce do Ziemi Świętej, ziemi trzech monoteistycznych religii, Jan Paweł II znowu głosił i objawiał misterium Tego, w którego wierzy i którego miłuje ponad wszystko, z pełnym zawierzeniem nadziei. To Chrystus jest źródłem jego dynamizmu, wyrażanego w pasji nauczania i ewangelizacji, w sprawowaniu sakramentów i w pasterskim posługiwaniu. ŤBiada mi, gdybym nie głosił Ewangeliiť (1 Kor 9, 16), swoim i poganom. Aż do całkowitego ogołocenia, do zapomnienia o sobie, do posłuszeństwa aż do śmierci (Flp 2, 8) i do objawienia mocy w zmartwychwstaniu. Dlatego też ma odwagę oczyszczać pamięć historii i prosić o przebaczenie.